سفر حج

باسلام... بالاخره سال ۹۰ به پایان رسید(تا دو روز آینده) نمیدونم بگم سال خوبی بوده یا نه.. چیزی از این سال اصلا به یادم نیست... چیزی که در این ماه آخر سال به ذهنم مونده... اول برگزاری انتخابات مجلس بود که شور وحال مردم جهت شرکت در انتخابات واقعا چشم گیر بود.... و خیلی متاسفم که در این چشم گرفتن حضوری فعال نداشتم ... درگیر یکسری مسائل مربوط به خانه تکانی منزل و منزل خانم والده بودم.. مسئله مهم بعدی آنژیوگرافی قلب مادرجان گرامی بود که شکرخدا به خوبی وخوشی برگزار شد... حضور رییس جمهور در مجلس جهت پاسخگویی به سئوالات نمایندگان قابل پیگیری بود که چون مباحث مطرح شده به شوخی برگزار شد خیلی قابل تحلیل و آنالیز نیست... مراسم چهارشنبه سوری در کویر مرنجاب به خوبی و خوشی و شادی بر گزار گردید .. خیلی هم به ما خوش گذشت... مراسم آتیش بازی و ترقه و بزن و بکوب ...... واز همه مهمتر سفر حج اینجانب است... بالاخره خداوند کمک کرد و ما عازم شدیم... البته پیگیری یکی از دوستان محترم هم خیلی موثر بود که امیدوارم سال آینده سالی سراسر موفقیت و شادی برای ایشان و خانواده گرامی اشان باشد.. از همینجا از همه دوستان عزیزم خداحافظی میکنم و امیدوارم سالی سراسر موفقیت بهروزی کامیابی و شادی پیش رو داشته باشید.. این هم یک ماچ واسه دوستان

گریه کردن به همین سادگی

چقدر این روزا غمگینم.... خیلیا مثل من هستند.... شاید شما هم یکی از اون خیلیا باشید.....

۱- یکسال می گذره!!!!!!  من اگر یکسال در چنین شرایطی زندگی میکردم حتما دیوانه شده بودم

۲- ۵ نفر از کوهنوردان عزیز شهرم در یک صعود به ارتفاعات کرکس همگی گرفتار بهمن شده و جان باختند

دلم نمیخواد اصلا احساساتمو اسیر کلمات و واژه ها کنم به سادگی میخوام بگم خیلی غمگینم و دلم میخواد فقط گریه کنم ///  به همین سادگی

پیک نیک

سلام... روز جمعه به اتفاق دوستان گرامی یک سفری به شهر گلهای محمدی یعنی قمصر داشتیم یک چیزی تو مایه های پیک نیک... صبح ساعت ۸ دوتاماشین پر به سمت قمصر حرکت کردیم.. جمعیت نسوان حاضر ۸ نفر و آقایان محترم ۲ نفر بودند البته بعد علی(برادرزاده محترم) نیز به جمعیت حاضر اضافه شدند... اونقدر گفتیم و خندیدیم (جای همه دوستان خالی) که تقاص چندوقت نخندیدن را از خودمون گرفتیم... عصر هم بعضی دوستان به اتفاق خانواده به جمع حاضر اضافه شدند... من اصلا اهل قلیون نیستم ولی این بچه ها دست بردار نبودند... بهشون گفتم شماها همتون مثل اژدها فقط دود از حلقتون خارج میشه... پیاده روی ... بازی والیبال... فال گرفتن.... .. بازیهایی بود که بچه ها وقتشونو با اون پر کردن ... ظهر یک جوجه کباب مشتی توسط آقایون گروه آماده شد... جایی که رفته بودیم متاسفانه از نظر برق مشکل داشت به خاطر این با تاریک شدن بند وبساطو جمع کردیم که برگردیم ولی با خرید شمع توسط یکی از دوستان جمع حاضر به پراکنده شدن رضا نمیداد.. کلی هم عکسهای بامزه گرفتند.... خلاصه خیلی خوش گذشت... ولی هرچی فکرمیکنم نمی تونم از این قضیه حرفی به میان نیاورم که ای بابا.. باز تو این مملکت قراره اتفاقی بیفته اول از همه شیر اینترنتو می بندند... حالا خداییش اگر مثلا ایمیلا بسته نشه مردم نمیرن راهپیمایی ۲۲ بهمن... آخه این چه فکریه... اصلا چه ربطی بین حضور مردم و ایمیل و سایت وجود داره.... شاید فکر میکنند مردم میرن سراغ چک کردن ایمیلاشون اونوقت نمیرن راهپیمایی.... اعصاب آدم خرد میشه از روز ۵ شنبه تا الان که ساعت ۲۴ روز شنبه است این ایمیل یاهو باز نمیشه.... اه

16 بهمن 79

مدتها بود که آقای خونه در بیمارستان بستری بودند و خانم خانه  با تماسهای مکرر روزانه جویای حالشون میشدند... فکر میکرد این دفعه هم مثل دفعات قبل بعداز چند هفته ای بستری شدن، شرایط جسمانی ایشون بهتر شده و به منزل برخواهند گشت.. تنها با گذشت یک نیمه از سال بعداز شروع زندگی مشترک بیماری شروع شده بود.. زندگی مشترکی که الان به پنجمین سال خود رسیده بود و خانم و آقای منزل به سی امین سال زندگی در این کره خاکی... امروز صبح تماس تلفنی خواهر خانم خانه به او  کمی دلشو شور انداخته بود  که حال بیمارش چطور شده که خواهرش از او میخواست برای بازدید از بیمار به پایتخت سفر کنه ... ظهر که شد از اداره خروجی گرفته بعداز سپردن پسرش به دست مادر جان و سفارشات لازم در مورد فرزند به سمت شهر بزرگ حرکت کرده بود و .....

فکرکنم زمان حرکت از شهر تا رسیدن به پایتخت به اندازه تمام زمانهایی بود که تا حالا این مسیرو طی کرده بودم ... در ابتدای شب به ترمینال رسیدم سریع به سمت بیمارستان حرکت کردم... بعداز تماس صبح با خواهرجان دیگه هیچ خبری از بیمارم نداشتم... وقتی به بیمارستان رسیدم ... مثل همیشه به قسمت نگهبانی رفتم ..

من: خانم سلام ... شب شما به خیر.. من همسرآقای ..... هستم از پرسنل واحد...... الان از شهرستان رسیدم میخواستم هماهنگ کنید برم ایشونو ببینم

این روالی بود که همیشه طی میشد و بعداز هماهنگی،  من هرساعتی از شبانه روز می تونستم به بیمارستان وارد شوم خانم قسمت انتظامات با تلفن به چند جایی تماس گرفت و صحبت کرد و من همچنان منتظر تا اجازه ورد صادر بشه .. با خودم فکرمیکردم دیشب که با همسرجان صحبت کردم مثل همیشه نبود بعداز چند کلمه صحبت کردن گوشی را به برادرش سپرد و ایشون منو دلگرمی داد که حالشون بد نیست و سیر درمان ادامه داره.. آخرین بار حدود دو هفته پیش برای ملاقات همسر جان آمده بودم... تازه رشته تفکراتم به خاطرات این چندساله و حضور مداوم در بیمارستان کشیده شده بود که صدای خانم مسئول انتظامات به گوشم رسید

خانم: همسر شما آقای .... است؟(اسم کوچک ایشونو با تاکید بیشتری گفت که مطمئن بشه)

من: بله

خانم: ببخشید ولی بخش میگه که همسرتون امروز عصر فوت شدند... تسلیت میگم

هیچ وقت کسی نمی تونه حال منو درک کنه... یعنی دعا میکنم هیچوقت کسی در موقعیت من قرار نگیره...  نتونستم بایستم به دیوار تکیه زده و نشستم .. فقط گفتم من چیکار باید بکنم.... اونقدر شوکه شده بودم که نمی تونستم گریه کنم ... حرف بزنم... با کی تماس بگیرم ... من اصلا فکرنمیکردم .. هیچ کس به من نگفته بود که اوضاع اینقدر بحرانیه... به من همیشه امید داده بودند که حالشون خوبه... فقط خواهرم چون مستاجرشون سوپروایزر همین بیمارستان بود کمی از اوضاع خبر داشت که اون هم به طور کاملا سری به مامان حرفایی زده بود و وقتی اوضاع خیلی بحرانی شد به من زنگ زد ولی چقدر دیر !!!! متحیر، گیج، سرگردان به سمت ساختمان اصلی بیمارستان راه افتادم... به در که رسیدم دوستان همسر به استقبالم آمدند گفتم آقای... همسرم فوت شدند؟؟(انگار هنوز باور نداشتم)  رییس محترم با تعجب به من نگاهی انداخته و گفت نه!!!!!! کی همچین حرفی زده؟ بیایید اطاق من ... تازه از راه رسیدید  خستگی در کنید... من گریان گفتم .. خانم انتظامات به من گفت اون مطمئن بود.... یک دفعه چشمم به اشکهای خواهرم افتاد و فهمیدم همه چی تمام شده..........

خانم خانه وقتی به اون لحظه ای فکر میکرد که ساعت 7  شب در اطاقک نگهبانی بیمارستان مسئول انتظامات چقدر خونسرد و بی احساس به او گفته بود که آقای خانه فوت شدند، خودشو تنهاترین تنهای این عالم احساس میکنه...  حسی که بعداز گذشتن سالها هنوز وقتی به 16 بهمن می رسه بار دیگر تجدید میشه...

 

برف بازی

سلام.. دیروز صبح که چشمامو باز کردم و مثلا از خواب بیدار شدم مثل همیشه از پنجره بیرونو نیگاه کردم که ببینم خبری از برف هست یا نه.. که یک دفعه چشمم به جمال برف روشن شد.. ذوقمرگ شدم... از خوشحالی رفتم روی دستگاه اربیترک(وسیله ورزشی تقریبا مثل دوچرخه) که بهتر بیرونم ببینم.. یک پا روی پدال و یک پا روی بدنه دستگاه .. دستها هم آزاد.. یک دفعه پدال شروع به چرخیدن کرد و من هم به هیچ جا بند نبودم تعادلمو از دست دادم و از سر فرود آمدم روی زمین دقیقا مثل بچه ای که از پشت سر میخوره زمین... خدا رحم کرد که پشت سرم هیچی نبود... آخه همیشه موقع خواب صندلی میز توالتو میگذارم کنار تختم و لپ تاپمو میذارم روی اون و فیلم تماشا میکنم ... که اگر این صندلی بود فکرکنم قطع نخاع شده بودم صددرصد... موقعی که کمی حواسم سرجاش اومد متوجه شدم پام لای پدال دستگاه گیر کرده ... فکرم در ابتدا این بود که مچ پام شکسته .. هرکاری میکردم پام آزاد نمیشد.. با وجود شوک ناشی از افتادن کمی خودمو روی زمین به طرف دستگاه کشیدم و با دست پدال را چرخونده و پامو آزاد کردم... ولی متوجه شدم باز هم خدا رحم کرده و پام نشکسته... به تختم تکیه دادم و یادم افتاد دردم اونقدر هست که بتونم کمی گریه کنم... که یکدفعه صدای پسرجان آمد که منو صدا میزد... با همون حالت جوابشو دادم ... خودش میگفت که از صدای افتادن من بیدار شده اول با خودش گفته چیزی نیست و همسایه ها بودن بعد که گوش داده و صدای گریه رو شنیده باخودش گفته نه حتما مامانم چیزیش شده ... و وقتی منو گریان دید اصلا فکرنکرد که من افتادم باز باخودش گفته حتما یکی مرده !!!!! ولی وقتی جریان رو براش تعریف نکردم نتونستم جلوی خنده امو بگیرم و دوتایی حالا نخند کی بخند.... علی میگه آخه مامان حالا خواستی بیرونو ببینی می رفتی روی این صندلی که کنار پنجره است چرا رفتی روی اربیترک.... تازه متوجه شدم یک صندلی هم اونجا بوده...  خلاصه کم کم که حالم جا اومد خودمو واسه رفتن به اداره حاضر کردم.. در اداره بارش برف خیلی شدیدتر شده بود.... دیگه نمیشد تو دفتر موند .. با چندتایی همکاران زدیم رفتیم ته حیاط اداره.. برف بازی.... با وجود اینکه مدام تکرار میکردیم که حراست اداره الان میاد و اخطار میده ولی یک برف بازی خوبی کردیم... یاد بچگیا به خیر... اون روزا هم از مدیر وناظم مدرسه می ترسیدیم ... ولی نمیشد به راحتی از این برف گذشت .. مخصوصا مایی که سالی یکبار شاید برفو می بینیم.. با دوستان قرار گذاشتیم که بعداز نهار بریم برف بازی... ساعت ۴ به اتفاق آنها رفتیم به روستایی کوهستانی اطراف شهر و اونجا بدون ترس از هیچی برف بازی کردیم.. البته یک کمی ترس اونجا هم بود که موقع برگشتن با این سردی و برودت هوا و جاده یخ زده بتونیم راحت برگردیم... ولی باز خدا لطفشو شامل حالمون کرد و چیزی نشد و ما به سلامتی برگشتیم در مسیر برگشت من بچه هارو به آش رشته و لبو و باقالی دعوت کردم که اختتامیه ای برای یک روز برفی خوب بود که در همه حال خدا کمکمون کرد ما روز شادی داشتیم... البته من دیشب کمی درد داشتم .. سرم .. گردنم.. پام... ولی خیلی مهم نیست... ایام همه دوستان به شادی و شادی و شادی

خودکشی

گفتگو با خودم:

من ۱: صادق هدایت چی شد که خودشو کشت؟

من ۲: نمیدونم... شاید هیچ کسی دوروبر خودش نداشت که بتونه راحت باهاش دوکلمه حرف بزنه

من ۱: نمیدونم چرا تازگیا فکرمیکنم هیچکسی نیست که بتونم دوکلمه باهاش حرف بزنم 

من ۲: خوب احتمالا کسی که بوده ولی حرفای اینو نمی فهمیدن

من ۱: ای بابا چرا با هرکی حرف میزنم نمی فهمه من چی میگم

من ۲: حس میکرد هیچ کس دوستش نداره... عاشقش نبودن

من ۱: تو این روزگار اگر کسی بهت بگه دوستت دارم .. احتمالا منافعش ایجاب میکنه اینو بگه

من ۲: چه میدونم بابا از زندگی خسته شده بود

من ۱: ای وای چقدر این روزا خسته ام....

تولد انسان گذار از مرحله ای به مرحله دیگری است ... مرگ هم تولدی دیگر است ...

پی نوشت:

یک حسی بود که همون دیروز اذیتم میکرد.. الان حالم بهتر شده است

دوست

سلام

یک ایمیلی از دوستی دریافت داشتم که محتوی آن سخنی از دکتر شریعتی بود .. البته این روزا از این دست مطالب خیلی ردوبدل میشه و نمیدونم واقعا این سخنان از دکتر شریعتی یا مثلا کوروش کبیر هست یا نه .. مهم نیست گوینده سخن کی باشه ولی بعضی این جملات بسیار زیبا و حقیقتی است که در زندگی ما جریان دارد....

دوستت دارم‌ها را نگه می‌داری برای روز مبادا،
 دلم تنگ شده‌ها را، عاشقتم‌ها را…
 این‌ جمله‌ها را که ارزشمندند الکی خرج کسی نمی‌کنی!
 باید آدمش پیدا شود!
 باید همان لحظه از خودت مطمئن باشی و باید بدانی که فردا، از امروز گفتنش پشیمان نخواهی شد!
 سِنت که بالا می‌رود کلی دوستت دارم پیشت مانده، کلی دلم تنگ شده و عاشقتم مانده که خرج کسی نکرده‌ای و روی هم تلنبار شده‌اند!
فرصت نداری صندوقت را خالی کنی.! صندوقت سنگین شده و نمی‌توانی با خودت بِکشی‌اش…
شروع می‌کنی به خرج کردنشان!
توی میهمانی اگر نگاهت کرد اگر نگاهش را دوست داشتی
توی رقص اگر پا‌به‌پایت آمد اگر هوایت را داشت اگر با تو ترانه را به صدای بلند خواند
توی جلسه اگر حرفی را گفت که حرف تو بود اگر استدلالی کرد که تکانت داد
در سفر اگر شوخ و شنگ بود اگر مدام به خنده‌ات انداخت و اگر منظره‌های قشنگ را نشانت داد
برای یکی یک دوستت دارم خرج می‌کنی برا ی یکی یک دلم برایت تنگ می‌شود خرج می‌کنی! یک چقدر زیبایی یک با من می‌مانی؟
بعد می‌بینی آدم‌ها فاصله می‌گیرند متهمت می‌کنند به هیزی… به مخ‌زدن به اعتماد آدم‌ها!
سواستفاده کردن به پیری و معرکه‌گیری…
اما بگذار به سن تو برسند!
بگذار صندوقچه‌شان لبریز شود آن‌‌وقت حال امروز تو را می‌فهمند بدون این‌که تو را به یاد بیاورند

غریب است دوست داشتن.

و عجیب تر از آن است دوست داشته شدن...وقتی می‌دانیم کسی با جان و دل دوستمان دارد ...

و نفس‌ها و صدا و نگاهمان در روح و جانش ریشه دوانده؛

به بازیش می‌گیریم هر چه او عاشق‌تر، ما سرخوش‌تر، هر چه او دل نازک‌تر، ما بی رحم ‌تر.

تقصیر از ما نیست؛

تمامیِ قصه هایِ عاشقانه، اینگونه به گوشمان خوانده شده‌اند

 

به نظرتون این مطلب حقیقتی جاری در زندگی ما ها نیست؟ چقدر شده گشتیم و گشتیم وگشتیم یک دوست خوب پیدا کردیم ولی اونو واسه خود حفظ نکردیم.. ماها همیشه درحال جستجو هستیم ولی وقتی یافتیم سعی در نگهداری آنچه یافته ایم نمیکنیم.. شما آخرین باری که به بهترین دوستتون گفتید دوستش دارید کی بوده؟ در طول یک هفته چندبار این جمله رو واسش خرج کردید؟  بهش گفتید دلتون واسش تنگ شده.... یک دوست خوب ارزش اینو داره که لااقل روزی یکبار بهش بگید دوستش دارید و از اینکه در کنار شما هست و می تونید بهش اعتماد داشته باشید و در مواقع شادی و غم در کنار همدیگر باشید خوشحالید... این گنجینه رو هرچی بیشتر خرج کنید ارزشش بیشتر میشه ....

دوست خوبم  خخخخخیییللللیییی دددددوووووسسسسستتتت داااااررررمممم

 

سفر مشهد

سلام به دوستان عزیز

طی هفته گذشته موقعیتی ایجاد شد تا به مشهد مسافرتی داشته باشم آنهم به اتفاق دوستان بسیار خوبم... جریان از این قرار بود که مامان عرفان  دوست زمان دانشجویی که چندسالی است ساکن ولایت غربت شده اند برای تعطیلات کریسمس به ایران آمده بودند به اتفاق مامان سهراب برنامه ریزی کردیم که بریم ایشونو ببینیم در این سفر مامان میلاد و مامان پارسا با ما همسفر شدند من و مامان سهراب و مامان پارسا روز سه شنبه ساعت ۶ بعدازظهر با قطار از پایتخت به سمت مشهد حرکت کردیم و مامان میلاد چون از سفر با قطار خاطره خوشی نداشت ترجیح داد با اتوبوس بیاد.. و همگی صبح چهارشنبه هنگام صرف صبحانه در کنار هم بودیم ... بعد هم مامان عرفان آمد و دیدارها بعداز سالها تازه شد  من فکرکنم از سال ۱۳۷۲ ایشونو ندیده بودم خیلی از دیدنش خوشحال شدم بعداز پیشنهادات متعدد که به کجا بریم چون همه دوستان اهل خرید بودند به سمت الماس شرق رفتیم و البته از آنجایی که من اصلا اهل خرید نیستم بیشتر به بازدید از ساختمان و تماشای آبنمای زیبای آنجا نشستم و ناگفته نماند یک گردنبند از سنگهای جاسپر و آماتیس(اگر اشتباه نکنم) که فروشنده محترم میگفت واسه کمردرد و سردرد مفید است خریدم برای نهار قرار شد به رستوران برادران کریم برویم که اگر دوستان گرامی کسی گذارش به مشهد افتاد و خواست نهار بسیار خوشمزه ای بخورد حتما به این رستوران برود غذای اصلی این رستوران چلو ماهیچه است که دراون ساعتی که ما رفتیم تمام شده بود و من چلو گوشت سرخ کرده خوردم که بسیار بسیار بسیار خوشمزه بود و دوستان همراه اظهار کردند که کاش آنها هم از این غذا میخوردند ... بعد همگی به خانه خواهر دوستم رفتیم ودر آنجا عکسهایی از نروژ دیدیم و در باره این کشور بسیار صحبت کردیم .. کشوری سردسیر و بسیار سرسبز و زیبا .... با رفاه اجتماعی خوب و بسیاری از امکانات دیگر که برای یک کشور ۴ میلیون نفری می توان برنامه ریزی نمود .. اختلاف طبقاتی بین مردمان در این کشور بسیار کم است و همگان از یک زندگی خوب و رضایت بخش برخوردار هستند ... ولی عرفان و دانیال (دو پسر دوستم) خواهان زندگی در ایران بودند...بالاخره مناسبات فامیلی و رفت وآمد طی اقامت چندروزه در ایران باعث رضایت این دو تا آقاپسر شده بود ... شب بعداز برگشت از خانه دوستم تصمیم گرفتیم به زیارت امام رضا(ع) برویم ...من و مامان پارسا با خودمون چادر نداشتیم و من طبق تجارب چندین سال قبل فکرکردم که موقع ورود به صحن حتما از خدام محترم!!! چادر خواهیم گرفت.. بعداز رسیدن به قسمت انتظامات از یکی از خادمین پرسیدم که ما چادر کجا تهیه کنیم؟ ایشون فرمودند که الان چادر نمی دهند ولی باز می تونید به قسمت دریافت ویلچر مراجعه کنید شاید فرجی شد... من و مامان پارسا امیدوار به سمت قسمت مربوطه رفتیم ولی آقایونی که اونجا بودند با رفتاری بسیار دوستانه و محترمانه!!!!!! اظهار نمودند که چادر تنها به زوار غیر ایرانی داده میشود و ما باید ساعت 11 شب برویم و چادر بخریم!!!! درحالیکه  هوا بسیار سرد بود ما پول برای این قضیه با خودمان نداشتیم.. نزدیکترین مغازه فروش چادر از ما دور بود .. برگشت به هتل دشوار بود... ما هم فرصتی برای زیارت مجدد نداشتیم چون فردا میخواستیم برگردیم .... تمام این دلائل در کنار کمی التماس و خواهش و تمنا از طرف آقایون رد شد و مرغ یکپا داشت... من و مامان پارسا به نزد خواهرانی رفتیم که در قسمت بازرسی نشسته بودند و با خود گفتیم شاید اونا بهتر مارو درک کنند.. غافل از اینکه از منظر اونا ما که چادر نداشتیم گناهکارانی بودیم که باید همین الان در قعر جهنم جزغاله می شدیم .... اونا اظهار نمودند شما که چادر ندارید پس چطور نماز خوندید؟ ؟؟؟!!!! خلاصه چه دردسرتان بدم که ما بسیار ناراحت و افسرده به کنار ورودی صحن آمدیم و از راه دور عرض ادبی نمودیم و مشغول دردودل با امام رضا شدیم .. یک دفعه من چشمم به یک بنده خدایی افتاد که وارد اطاقک شیشه ای راهنمای زائر شد .. یک حس خوبی به من گفت که با این آقا صحبت کنم .. بنابراین مصمم و امیدوار به سمت ایشون رفتم و بعداز گفتن تنها چندکلمه ایشون دو چادر از زیر میز درآورده و به ما دادند .. در اون لحظه نمی دونم چقدر خوشحال شدم ... اشکی که ازغم در چشمانم حلقه زده بود به اشک شادی تبدیل شد... خلاصه مامان پارسا مصمم به نزد اون آقای محترم !! قبلی رفته و دریافت چادر را به اطلاع ایشون رسوندند و ایشون متعجب که کی چادر به شما ها داد؟ من هم گفتم شما فکرکردید اگر اراده خداوند بر انجام کاری قرار گرفته باشه بنده خدا می تونه مانع باشه؟... و یکسری صحبتهای دیگر... وقتی به حرم وارد شدم حس میکردم که واقعا مهمانی هستم که میزبان منو خواسته ... و دراون زیارت برای همه کسانی که می شناختم دعا کردم .... تا ساعت 12 شب تو حرم بودیم که به خواسته مامان سهراب بیشتر موندیم تا ساعت از 12 رد بشه چون دوست داشت سالگرد تولدش در حرم باشه ... چون روز 8 دیماه تولدش بود ... خلاصه خوشحال وخندان به مهمانسرا برگشتیم .. فردا صبح زود من از خواب بیدار شده و چون از شب قبل با مامان سهراب قرار گذاشته بودیم که باز به حرم برویم دوتایی برای یک زیارت دیگر راهی شدیم.. اتفاق دیشب کلی به من انرژی داده بود و من بسیار از امام رضا(ع) تشکر کرده و باز برای دوستانم دعا کردم .. . روز پنج شنبه هم نهار مهمان  مامان عرفان بودیم در منزل مادر شوهر ایشون که نهار همون چلو گوشت رستوران برادران کریم بود... به به به به... چقدر خوشمزه بود... حتما اگر کسی به مشهد مقدس سفری داشت از این چلو گوشت بی بهره نباشه ... از آنجایی که صبح با مهمانسرا تصفیه حساب کرده بودیم از همون خانه دوستم به سمت ایستگاه قطار رفته و ساعت 16 به سمت تهران حرکت کردیم.. رفت و برگشت در قطار بسیار خوش گذشت.. مراسم شعرخوانی.. جوک گویی.. خاطره گویی... و در کنار همه خوردن تنقلات... از سه شنبه ساعت 18 تا جمعه ساعت 5 صبح در کنار مامان سهراب و مامان پارسا بودم و به جز حضور در قطار بقیه ساعات با مامان میلاد هم بودیم.. خیلی خوش گذشت.. همه میگفتن شما یکروز مشهد هستید ولی من میگفتم ما سه روز کنار هم هستیم... با دوستان بودن خیلی خوش گذشت... و یک شارژ روحی حسابی بود... امیدوارم به شماها هم همیشه ایام خوش بگذرد...

پی نوشت ۱: قدیما و شاید حتی این روزا بعضی آقایون نام خانمشونو به نام پسرشون بیان میکنند.. من وقتی بچه بودم عموی من وقتی تو یک جمعی بودیم که غریبه حضور داشت نام زن عمومو به نام پسرش حسین صدا میزد.. و من همیشه متعجب بودم که از کجا باید فهمید که منظور خود حسین است یا مادر حسین..  چندسال پیش من کربلا رفته بودم عربا منو به نام ام علی صدا می زدند و در این نوشته خواستم این تجربه رو داشته باشم کار بدی هم نیست جالبه... مادر علی!!!

پی نوشت ۲: در خرید از یک مغازه ای فروشنده جهت دوستی با بنده اظهار تمایل نمودند که منجر به روییدن دو شاخ هرچند کوچک در کله مبارک گردید... هرچه فکرکردم که این آقا چه سنخیتی در من و خودشون دیدند که چنین فکری به ذهنشون رسید نفهمیدم... و جهت پرهیز از هرگونه برخورد اکشن گوش مبارک را به نشنیدن زده و با صلح و آرامش  مغازه رو ترک نمودم.. واقعا اه اه اه

 

تولد و یلدا

با سلام خدمت تمام دوستان عزیزم... میدونید چندوقته میخوام بیام این طرفا و واستون کلی حرف بزنم حتی یکبار هم اومدم و یک چیزایی خط خط کردم ولی بعدا پشیمون شدم و همه اشو پاک کردم.. راستش 28 آذر ماه تولدم بود امسال با خودم عهد کرده بودم که دیگه حتما جشن تولد میگیرم و دوستامو دعوت میکنم آخه چندساله این خیالو دارم ولی هربار یک اتفاقی مانع شده .. امسال هم درگذشت خاله جان گرامی مانع برگزاری جشن شد... برای مراسم شب هفت قرار شد خواهرزاده گرامی (مرضیه جان) همراه با خانواده محترم تشریف فرما بشن که این حضور همراه با شب یلدا بود بنابراین برای این مراسم از ایشون دعوت کردم که به منزل ما بیان .. وقتی درب منزل را زدند و من برای استقبال از ایشون به راهرو رفتم با آواز happy birthday to you  مهمانان مواجه شدم .. مرضیه جان با یک کیک که با عدد .... مزین شده بود جلوی جمعیت حاضر قرار داشتند پارمیس (دختر مرضیه) برف شادی روی سر من و بقیه می پاشیدند .. پارسا(پسرمرضیه) دسته گل اهدایی را حمل می کردند.. خواهرجان کادوها را تقدیم نمودند و بقیه مهمانان هم به مرور وارد شدند.. خلاصه به قول بعضیا خبر از مرگ خودم داشتم خبر از مراسم جشن تولد نداشتم... خیلی خوشحال شدم... من هم برای مراسم شب یلدا کلی زحمت کشیده بودم .. کرسی از انباری آورده بودم لحاف مخمل قرمز را از زیر همه رختخوابها بیرون کشیده و وسط سالن کرسی چیده بودم .. روی کرسی هم انواع خوراکیهای شب یلدا مثلا انار دون کرده هندونه آجیل آش رشته و کیک و شیرینی بود خلاصه جای همه دوستان خیلی خوش گذشت.. کلی هم عکس انداختیم که بعضی از عکسها رو همون شب در فیس بوک گذاشتم .. در طی این مدت بسیاری از دوستان از طریق پیام در فیس بوک؛ موبایل و تماس تلفنی تولد منو تبریک گفتن که در همین جا از همشون تشکر میکنم و همشونو دوست دارم.... بوس بوس ...

نتیجه اخلاقی :

وقتی کسانی که دوستشون داریم در اطراف ما باشند بهترین لحظات زندگی رقم میخوره... ولی متاسفانه زندگی همیشه اونجور که ما دوست داریم پیش نمیره.... ......... من که معمولا همه کسانی که دوستشون دارم از من دور هستند .. ولی امیدوارم همیشه خوب وشاد وموفق باشند

محرم حسینی

فالگوش از عزاداران حسینی

1- اولی: دیشب برنامه dance  را دیدی؟*

دومی: نه مجبور شدم برم حسینیه... حالاامروز تکرارشو می بینم

* برنامه dance برنامه مسابقه رقص که از یکی از کانالهای ماهواره پخش میشه

2- اولی: بیا بریم بیرون حسینیه...

دومی: تو این سرما بریم بیرون چیکار؟ 

اولی: دیوونه الان هیئت محله ... میاد. بریم بیرون تماشا

دومی: نه بابا حوصله ندارم خوب بیان..

اولی: باشه خودم میرم آخه دوست پسرم تو این هیئته.

3- اولی: امشب میای هیئت؟

دومی: نه حالشو ندارم.. رمقش نیست

اولی: بابا بیا اونجا رمق میای(چشمک وخنده)

دومی: چطور؟

اولی: آخه امشب ...آقا *شام میده .. دوستان رو هم به کمی رمق مهمون میکنه

* ... آقا معروف به سلطان شیشه

4- اولی: امسال نتونستم حال وهوای محرم را درک کنم

دومی: چرا؟

اولی: آخه سالهای قبل صبح می رفتم  محل ....... دعای عاشورا

دومی: مگه امسال نمیری؟

اولی: نه بابا امسال به خاطر اختلاف با .... به بهونه مشکل ترافیک دعای عاشورا برگزار نمیشه

5- پسر: مامان نمیای امشب بریم روضه

مامان: نه اگر بخوای تورو می برم

پسر: مامان تو هم بیا

مامان: من ترجیح میدم کتاب حماسه حسینی رو که از اول محرم شروع کردم بخونم..